Krajobrazy tekstylne. wystawa knots and patterns
Oddział Etnografii Muzeum Narodowego w Gdańsku, zaprasza na wystawę Krajobrazów Tekstylnych "Knots and Patterns".
Co tkanina mówi o regionie? Jak opowiedzieć o tradycji zapisanej w splocie włókien, hafciarskich motywach, wzorach i technikach tkackich przekazywanych z pokolenia na pokolenie?
Oddział Etnografii Muzeum Narodowego w Gdańsku prezentuje rezultaty trzech rezydencji artystyczno-badawczych młodych artystek i artystów pracujących z sztuką tekstylną.
Wystawa stanowi spojrzenie na tradycję tworzenia i zdobienia tkanin z trzech różnych, ale mimo to bliskich regionów Europy: Epiru w Grecji, Gorenjskiej w Słowenii oraz Pomorza w Polsce. Każdy z nich odsłania odmienną historię dziedzictwa tekstylnego i wrażliwość artystyczną.\
Na ekspozycji zobaczymy zarówno prace tekstylne, jak i realizacje audiowizualne powstałe podczas rezydencji, a także cyfrowe archiwum dokumentujące proces twórczy oraz lokalne dziedzictwo. „Krajobrazy tekstylne” ukazują tkaninę nie tylko jako materiał, lecz także jako medium pamięci, tożsamości i wiedzy. To opowieść o tym, jak tradycja może trwać poprzez ciągłość, ale również zmianę i reinterpretację przeszłości. To również studium relacji, współpracy i doświadczeń sensorycznych.
Poznawanie tradycji tekstylnych poprzez zmysły było ważnym doświadczeniem polskiej rezydencji. Powtarzalność ruchów w trakcie haftowania, dotyk tkaniny, zapach wełny i terkot kołowrotka stały się kluczową inspiracją dla artystek z Pomorza.
Z kolei w greckim Epirze artyści spojrzeli na lokalne dziedzictwo tekstylne przez pryzmat ekofeminizmu, koncentrując się na praktykach wspólnotowego uczenia się oraz metodach podtrzymywania tradycji tkackich przez kolejne pokolenia.
W słoweńskiej Gorenjskiej, gdzie nastąpił gwałtowny upadek przemysłu tekstylnego, artyści podkreślili znaczenie dziedzictwa tekstylnego jako nośnika pamięci zbiorowej, zwłaszcza doświadczeń pracowników i dziejów przemysłu, niedostatecznie reprezentowanych w badaniach historycznych.
Co tkanina mówi o regionie? Jak opowiedzieć o tradycji zapisanej w splocie włókien, hafciarskich motywach, wzorach i technikach tkackich przekazywanych z pokolenia na pokolenie?
Oddział Etnografii Muzeum Narodowego w Gdańsku prezentuje rezultaty trzech rezydencji artystyczno-badawczych młodych artystek i artystów pracujących z sztuką tekstylną.
Wystawa stanowi spojrzenie na tradycję tworzenia i zdobienia tkanin z trzech różnych, ale mimo to bliskich regionów Europy: Epiru w Grecji, Gorenjskiej w Słowenii oraz Pomorza w Polsce. Każdy z nich odsłania odmienną historię dziedzictwa tekstylnego i wrażliwość artystyczną.\
Na ekspozycji zobaczymy zarówno prace tekstylne, jak i realizacje audiowizualne powstałe podczas rezydencji, a także cyfrowe archiwum dokumentujące proces twórczy oraz lokalne dziedzictwo. „Krajobrazy tekstylne” ukazują tkaninę nie tylko jako materiał, lecz także jako medium pamięci, tożsamości i wiedzy. To opowieść o tym, jak tradycja może trwać poprzez ciągłość, ale również zmianę i reinterpretację przeszłości. To również studium relacji, współpracy i doświadczeń sensorycznych.
Poznawanie tradycji tekstylnych poprzez zmysły było ważnym doświadczeniem polskiej rezydencji. Powtarzalność ruchów w trakcie haftowania, dotyk tkaniny, zapach wełny i terkot kołowrotka stały się kluczową inspiracją dla artystek z Pomorza.
Z kolei w greckim Epirze artyści spojrzeli na lokalne dziedzictwo tekstylne przez pryzmat ekofeminizmu, koncentrując się na praktykach wspólnotowego uczenia się oraz metodach podtrzymywania tradycji tkackich przez kolejne pokolenia.
W słoweńskiej Gorenjskiej, gdzie nastąpił gwałtowny upadek przemysłu tekstylnego, artyści podkreślili znaczenie dziedzictwa tekstylnego jako nośnika pamięci zbiorowej, zwłaszcza doświadczeń pracowników i dziejów przemysłu, niedostatecznie reprezentowanych w badaniach historycznych.