Centralnym wątkiem prac są zagrożone gatunki storczyków z Puszczy Augustowskiej. Autorka oddaje im głos — haftowane teksty funkcjonują jak skargi, lamenty, a momentami intymne wyznania. To nie dokumentacja w sensie naukowym, lecz emocjonalna archiwizacja istnienia, w której osobiste sny i doświadczenia artystki i jej przyjaciółek splatają się z konkretną wiedzą o katastrofalnym stanie ekosystemów bagiennych.
Wchodząc w przestrzeń wystawy, widz zostaje wytrącony z logiki „zewnętrznego obserwatora”. Skala prac, ich faktura i materialność sprzyjają zanurzeniu — niemal fizycznemu doświadczeniu bagna jako organizmu. W tej perspektywie człowiek przestaje być podmiotem nadrzędnym, a staje się jednym z elementów systemu: współodpowiedzialnym, podatnym na zanik, zależnym.
Prace Czeremchy nie epatują katastrofą, lecz czułością. To właśnie ona staje się narzędziem krytyki — cicha, uważna, a przez to szczególnie dotkliwa. Wystawa przypomina, że utrata bioróżnorodności nie jest abstrakcyjnym procesem, lecz osobistą stratą. I dzieje się na naszych oczach.

czas trwania wystawy: 7.02–14.03.2026
wernisaż: 7 lutego (sobota), godz. 17.00 – spotkanie z artystką i opowieść o rzadkich i ginących gatunkach storczyków z bagien, a także zagrożonych wyginięciem relacjach
finisaż: 14 marca (sobota) – więcej informacji o ekofeministycznych wydarzeniach towarzyszących wkrótce!