Prace zebrane na ekspozycji pozwalają prześledzić przeróżne sposoby wykorzystywania materiałów błyskawicznych, które znakomicie wpisywały się w konwencje fotografii rodzinnej (archiwum Teresy Gierzyńskiej), dokumentalnej (Wacław Nowak), artystycznej (między innymi Ryszard Bobek, Marcin Giżycki) czy intymnej (Agata Bogacka, Karol Radziszewski, Teresa Tyszkiewicz). Imprezowy charakter zdjęć natychmiastowych podkreśla z kolei ogromny zbiór snapshotów poznańskiej grupy Minilabistów, podczas gdy prace Leszka Brogowskiego, Rafała Kucharczuka uzmysławiają ich eksperymentalny, czy wręcz abstrakcyjny potencjał. Polaroidy i instaksy często służyły też jako notatki, czy to na planie filmów (scenopisy Andrzeja Wajdy), czy też w trakcie podróży (Paweł Althamer, Rafał Milach).

Wystawa Archiwa błyskawiczne konfrontuje różne możliwości zastosowania natychmiastowych procesów w (nie tylko artystycznej) praktyce polskich fotografów. Zaprezentowane na niej prace, pominięte w głównej narracji na temat dziejów polskiej fotografii, są efektem poszukiwań w prywatnych i instytucjonalnych archiwach. Albumy, atlasy, kabinety szufladowe, gabloty, konstelacje, typologie prezentują i porządkują w większości nieznany odbiorcom materiał fotograficzny.

Archiwa błyskawiczne kładą silny nacisk na lokalny i polityczny wydźwięk procesów natychmiastowych, które – zwłaszcza w okresie Polski Ludowej – kojarzyły się z nieosiągalną zachodnią technologią. Zachodni (amerykański, kapitalistyczny, korporacyjny, automatyczny, pop-kulturowy) materiał i proces pozwoliły na udokumentowanie (momentami socmodernistycznej i potransformacyjnej) ikonosfery Wschodu.